عبور بی خطر

حتی در عبور بی خطر هم ناخودآگاه به این طرف و آن طرف خیابان نگاه می کنیم از ترس اینکه مبادا به زیر ماشین برویم .

ناخوداگاه یا خودآگاه اما قدر مسلم اینکه رسوبات ذهنی هر چه که باشد در گذر زمان است که به مرور ایام در ذهن و ضمیر آدمی رسوب کرده است و ته نشین شده است و از اینرو خلاصی از آن به طرفه العینی میسر نیست و آنها را بیرون نمی توان کرد الا به روزگاران .

پس تا آنزمان همچنان به هنگام عبور از خط عابر پیاده با ترس و لرز هر دو سوی خیابان را می نگریم حتی در جایی که عبور صد درصد بی خطر است .