متاسفانه بسیاری از مادران به بچه هایشان ظلم می کنند . ظلمی بزرگ . مادرانی که اقوام شوهر را که همانا اقوام پدری فرزندشان است در چشم فرزند بد می کنند و از چشمش می اندازند . از پدر بزرگ و مادر بزرگ بچه گرفته تا عمو و عمه و ...
مادر که خود عروس خانواده ای است شاید حق داشته باشد . شاید مادر شوهر براستی بد باشد . شاید که خواهر شوهر زبانش خار داشته باشد اما این مادر شوهر جلاد مادر بزرگ هم هست و چه بسا برای نوه اش مادر بزرگی مهربان باشد . و آن خواهر شوهر که خواهر شوهر شماست و شاید زبانش برای شما خار داشته باشد از سویی دیگر عمه است . عمه ای که ممکن است بسیار مهربان و دلسوز و دوست داشتنی باشد برای برادرزاده اش که از قضا بچه شما نیز هست .
و در رهگذار این ظلم چه بسا عموها و عمه هایی که چنان از آنها دیوهایی خونخوار در ذهن بچه ساخته می شود که دیگر هرگز و هرگز چیزی بنام عمو و عمه برایش باقی نخواهد ماند و از آنسو همین مادران چنان از خانواده و اقوام خود نزد بچه هایشان به خوبی و نیکی یاد می کنند که چه بسا خاله ها و دایی هایی بغایت پفیوز و بی معرفت که برای بچه ها چون فرشته هایی خوب و شریف حلوه می کنند . البته تا وقتی که خود عقل رس شوند و سره را از ناسره تشخیص دهند که گاهی نیز ممکن است خیلی دیر شده باشد .
و این ظلمی است مختص مادران . بعضی مادران . ظلمی که مردان - بجز موارد استثنائی - معمولا در حق فرزندانشان روا نمی دارند و خانواده زن را از چشم بچه نمی اندازند حتی اگر هیچ میانه ای با مادرزن و برادر زن و ... نداشته باشند .