و اما ویزا

انتظاری طولانی و طاقت فرسا سرانجام به سرانجام رسید . ویزای مهاجرت به کانادا . سرانجامی که این چند روز را در ترکیه به سختی و دلشوره کشاند . دلشوره و نگرانی از نیامدن ویزا و طولانی شدن زمان آن .

و همین نگرانی باعث شد دو روز پیش که جمعه بود برویم کنسول گری ایران در استانبول و بخاطر نداشتن پاسپورت - پاسپورتها را داده ایم برای صدور ویزا - و از ترس طولانی شدن اقامتمان در ترکیه تقاضای برگه عبور بدهیم برای بازگشت به ایران .

البته رفتیم و دست از پا درازتر برگشتیم . نه بخاطر اینکه جمعه بود . بلکه بخاطر اینکه بیست و یک رمضان بود و تعطیل رسمی . نه طبق قانون ترکیه که در ترکیه از این حبرها نیست بلکه طبق قانون ایران . که کنسولگری هست و جزئی از حاک پاک ایران . و البته که قوانین مشعشع ایران اینجا حاکم است نه برگ چغندر .

باری . بر وی درب کنسولگری هم اغلامیه ای چسبانیده بودند و به زبان شیرین فارسی نوشته بودند به مناسبت شهادت مولی الموحدین تعطیل . فردا و پس فردا هم که شنبه و یکشنبه است و اینجا تعطیل ، پس با خیالی نه چندان راحت نشتیم به انتظار دوشنبه .

امروز که دوشنبه است دوباره رفتیم کنسول گری و هموطنان ایرانی بویژه خانم های دوباره روسری سر کرده را دیدیم و شلوغی و صف . بعد از ساعتی سرانجام نوبت ما شد و باجه یک و نحویل مدارک و برادری که فرمودند برویذ و فردا بیایید برگه عبور را بگیرید .

در راه بازگشت به هتل گفتیم بد نیست سری هم به {وک ) بزنیم . ضرر که ندارد . خدا را چه دیدی . شاید زد و ویزاهایمان صادر شده بود . رفتیم و در کمال شگفتی گفتند ویزاها آمده است و دو بعد از ظهر بیایید بگیرید . خوشحال شدیم . حتی کمی بیشتر از خوشحال . چرحی در میدان تقسیم استانبول که به لحاظ حضور هموطنان عزیز انگار میدان تجریش است زدیم و ناهاری خوردیم و ساعت دو رفتیم و ...

بعله . سرانجام چشممان به جمال پاسپورت های حاوی ویزا روشن شد و فرمها را امضا کردیم و پاسپورتها را تحویل گرفتیم و د برو . از همانجا سریع برگشتیم به کنسولگری ایران و گفتیم برگه عبور بی برگه عبور . گفتیم تقاضایمان را کنسل کنید که خوشبختانه پاسپورت دار شدیم . آنهم چه پاسپورتی . منقوش و ممهور به ویزا . و البته که تا وقتی پاسپورتی چنین هست دیگر چه حاجت به برگه عبور و باقی قضایا .

بیست و نهم خرداد نود و شش