بچه ها

یک ترانه قدیمی و خز شده از یک خواننده محترم است که می فرماید بچه ها شیرینی زندگی ان ، اونا رو از روی شاخه نچینین . البته بچه ها اگر چه میوه زندگی اند اما روی شاخه زندگی نمی کنند که چیده شوند و اگر چه معمولا خوشمزه بازی در می آورند اما باقلوا نیستند که شیرین و ترش و شور و تلخ داشته باشند . اما چه می شود کرد . جناب یساری فرموده اند دیگر !

باری . بعد از دو ماه و اندی اقامت در بلاد کفر که پر بود از همه نوع خلایق ، از خلایق بطور وسیع کشف حجاب کرده گرفته تا خلایق محجبه برقع زده سرا پا پوشیده ای که بطور مسالمت آمیزطوری در کنار هم آب می خورند ، شیرینی های زندگی را که همان بچه ها باشند ، در این زمستان سیاه به امان خدا رها کردیم و خودمان به گرمای وطن باز گشتیم .

باز گشتیم و برخی کارهای لازمه در تهران را انجام دادیم و آمدیم شیراز و در آفتاب جنگ شیراز نشستیم به چک کردن هر روزه آب و هوای مونترال که مثلا خدای را شکر از بیست چهار درجه زیر صفر رسیده است به بیست و دو درجه زیر صفر . و البته مدام نگران بچه ها که چه می کنند با این زمستان . اما خیلی زود انکشف که هیچ نمی کنند با این زمستان و اگر از هر چیزی شکایت داشته باشند که ندارند اما از زمستان و سرمای زمستان مونترال اصلا و ابدا شکایتی نداشته و ندارند . 

اما بچه ها اگر چه همانطور که گفته شد به فرموده جناب یساری شیرینی زندگی اند اما بهرحال بچه هستند و حتی  گر ده دوازده هزار کیلومتر آنورتر هم باشند بهیچوجه من الوجوه نمی شود بی خیالشان شد . بنابراین داریم اینجا تند تند کارهایمان را انجام می دهیم ( تند تند در مقیاس شیراز البته ) تا بتوانیم هر چه زودتر برویم و به بچه ها ملحق شویم . طوریکه تا زمستان تمام نشده ما نیز بهره ای از زمستان مونترال ببریم و تجربه و ره توشه ای داشته باشیم برای زمستانهای بعدی اقامت در قطب شمال  .

و در این چند ماهی که در آغوش مام میهنیم ، مام میهن مدام عزا گرفته و به عزا نشسته است . از زلزله سرپل ذهاب گرفته تا کشتی سانچی و اعتراضات و کشته های دی ماه و اینک نیز سقوط هواپیمای یاسوج . انگار که تمامی ندارد این عزا . ما که دل از مام میهن بریدیم و رفتیم اما امیدوارم مام میهن نیز رخت عزا و ماتم بدر آورد و روی شادی ببیند . آمین .