چه کارها که نکردیم

گذشته ها گذشت اما در این دو ماه و اندی که در مونترال بسر می بریم دو جا را عوض کردیم و از آن آپارتمانی که برای کمتر از یکماه اجاره کرده بودیم در خیابان شربروک نقل مکان کردیم به آپارتمانی که برای شش ماه اجاره کرده ایم در کت دو نژ  .

کلی خیابان گز کرده ایم و مثل ندید بدیدها کلی مترو سواری و اتوبوس سواری کرده ایم و کلی خط عوض کرده ایم و خوشمزه ترین بستنی قیفی عالم را در خیابان سنت کاترین نرسیده به کلیسای سیخکی خورده ایم .

گفتم کلیسای سیخکی . با عرض ارادت و احترام بسیار به همه اماکن مقدس و غیر مقدس و ایضا" احترام و ارادت بسیار به همه اسامی خیابانها و پارک ها و ایستگاههای مترو ، اما از آنجا که اسامی به زبان شیرین فرانسوی است و صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را که با این زبان آشنا شود فلذا برای جلوگیری از مفقودالاثر شدن در این دیار غربت برخی اماکن و خیابانها بویژه ایستگاههای مترو را با زبان نسبتا" شیرین خودمان نامگذاری کرده ایم .

مثلا اسامی کلیساها . که عمرا" بشود یاد گرفت و تلفظ کرد . پس کار را بر خود آسان کرده ایم و مناره کلیسا را سیخ فرض کرده ایم و کلیساها را کلیسای سیخکی و دو سیخکی  و چار سیخکی نام نهاده ایم و این دکه بستنی فروشی کمی پایین تر و شاید بالاتر از یکی از همین کلیساها بود . گفتم شاید چرا که هنوز سر از بالا و پایین این شهر در نیاورده ایم .

بجز ولگردی و خیابان گردی از جمله کارهای دیگری که کرده ایم شرکت در فستیوال یکصد و پنجاهمین سال تاسیس دولت کانادا و سیصد و هفتادمین سالگرد تاسیس مونترال بوده است و شرکت در فستیوال رقص و شرکت در فستیوال مد و فشن و ...

فستیوال هم که معرف حضورتان هست . همان که در ولایت خودمان جشنواره می گوییم . باری کلی کارهای دیگر هم کرده ایم که ذکر تمامی آنها حاصلی جز ملالت نخواهد داشت . پس به همین ها بسنده کرده و فقط اضافه می گردد که جای شما خالی انواع و اقسام غذاهای چینی و کره ای و ژاپنی و فیلیپینی و هندی و ایتالیایی و لبنانی و یونانی و ... نیز میل نموده ایم که شهر شهر فرنگ است و براستی که از همه رنگ است و جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه ، چون ندیدند جای بهتر همه راهی کانادا شدند !

مونترال . بیست شهریور نود و شش